AUTOVISIE
PERFECTE TR6
Een TR6 in de aanbieding is geen zeldzaamheid. Op internet, in de klassieke autobladen, je kunt ze niet missen. Het gaat in de meeste gevallen om uit Amerika geherimporteerde exemplaren. Daar zijn ze nog in relatief grote aantallen te vinden en is de conditie vanwege het droge klimaat in sommige staten vaak redelijk, maar niet perfect, wat na meer dan dertig jaar gebruik ook nauwelijks te verwachten valt. Dus wacht een begerige TR6-koper doorgaans een min of meer ingrijpende restauratie. Kenners weten het inmiddels: een TR6 heeft met alleen een cosmetische restauratie (een spuitklus en een nieuwe bekleding) geen veelbelovende toekomst, behalve wanneer je er alleen naar wilt kijken. Want het gaat om een van oorsprong pure rijmachine, die ook in deze eeuw uitnodigt tot sportief automobilisme. De vraag naar ingrijpende restauraties neemt daarom toe en gespecialiseerde bedrijven spelen daarop in met een projectmatige aanpak, die meer wegheeft van een complete herbouw. De hele TR6 wordt in onderdelen uit elkaar gehaald, gerepareerd en gereviseerd en indien nodig zelfs gemodificeerd. Niet te veel, om de originaliteit geen geweld aan te doen, maar wel zodanig dat een TR6 een lang en betrouwbaar tweede leven is beschoren.
En zon TR6 staat klaar voor een ritje in Heerenveen, bij restaurateur Piet Mozes. Wat wil je? Eerst een stukje rijden en dan praten, of omgekeerd?, is zijn uitnodigende vraag. We praten nog wat over de alsmaar stijgende en dus voor autorestauraties zwaar wegende loonkosten, maar al gauw zit ik achter het houten dashboard (een echte plank, geen driedimensionaal sculptuur) en het kleine houten/aluminium Moto Lita-stuurwieltje. Zon Moto Lita is wel erg stereotype voor gerestaureerde Engelse sportwagens, maar het alternatief is handhaving van het nietszeggende, uit de jaren 70 stammende, matzwarte stuurwiel. Hetzelfde geldt voor de bekleding. Echt leer zag je zelden in toenmalige TRs, meestal zat je op het goedkoop uitziende en stinkende BLMC ambla kunstleer of nylonachtige bekledingsstof. Het cockpitje is smaller dan verwacht, maar de benen hebben alle ruimte. Knap, want een TR6 is nog geen 4 meter lang, op een wielbasis van 224 cm.
Even choken en de motor slaat aan. De zes cilinders ademen door twee Stromberg-carburateurs; het is dus een Amerikaans versie. Wie wil trouwens zon Europese TR-injectiemotor? Die bracht, afgezien van extra vermogen (125 of 150 in plaats van 104 pk), doorgaans alleen maar storingen. Misschien dat de carburateurversie ook bij warme motor stationair niet helemaal gladjes draait, maar het geluid is er niet minder om. Staat de big Austin Healey bekend om zijn diep grommende, zware drieliter zespitter, de Triumph 2.5 klinkt veel vrolijker en melodieuzer. De behoorlijk lange zuigerslag verschaft deze machine (geprepareerd op ongeveer 110 tot 125 pk) overigens een opmerkelijke souplesse. Met vier handgeschakelde versnellingen en een elektrische overdrive op III en IV beschik je overigens, heel modern, over zes overbrengingsverhoudingen.
| |
